Bugün nefesim bile acele etmiyor. Taksiyle dönüp kapıyı açtığımda ilk önce kokunu, sonra sesini duyuyorum; ikisi de ağır ağır içime doluyor. Abdurrahmangazi’den geçerken aklımda sen varsın, ışıklar yanıp sönüyor, ben ise hiç acele etmeden, sadece bekleyerek, seni bekleyerek ilerliyorum.

İçimde o yumuşak gerilim, nefesimi tuttuğum anda sen de benimle nefes tutuyorsun. Battalgazi’den sonra yol kısalıyor, ben ise uzatıyorum; çünkü acele etmeden, sadece konuşarak, sadece kokunu içime çekerek başlamak istiyorum. Nefesinle geleceğim.