Önce kapının mandalını çeviririm, sonra kendimi bırakırım; akşamın sessizliği Fatih Bulvarı’ndan süzülürken dudaklarım hâlâ sıcak bir içkinin tadını taşır. Abdurrahmangazi’nin dar sokaklarından Necip Fazıl Metro’nun uğultusu duyulurken, acele etmeden her dokunuşu uzatırım, tenimdeki titreşimi her yerine yayarım.

Sultanbeyli Kent Meydanı’na bakan penceremin ışığı altında Battalgazi Mahallesi’nin sakin ritmiyle uyuşuruz; dilimde kalan şekerli iz, seni daha derinlere çekecek tek davetiyedir.